نامه اي به تو

الهه درويشي — Tue, 18 Sep 2007 17:39:00 GMT

«نامه اي به تو»

مهربونم سلام. اين اولين باريه كه برات نامه مي نويسم.آخه من و تو هيچوقت به نامه احتياج نداشتيم. هميشه همه ي مشكلاتمون رو با حرف زدن حل كرديم.حتي گاهي براي درددلمون به حرف زدن هم نيازي نداشتيم . اما حالا يه مدته كه ديگه انگار صداي من به گوش تو نميرسه.

گفتم برات نامه بنويسم و بگم كه چقدر دلم گرفته.شايد دل مهربونت به رحم بياد.ميدونم هر خطايي بوده از جانب من بوده.هميشه همه ي اشتباهات رو من مرتكب مي شم. بهت حق ميدم از دستم دلگير باشي. جواب اون همه محبت و توجه تو رو خوب ندادم.

اين روزا فاصله ي آسمون تا زمين انقدر كوتاهه كه بعضيا حتي ميتونن طراوت و نمناكي آسمون رو با دستشون لمس كنن.

آخ مهربونم راضي نشو توي روزايي كه تو تا اين حد به همه نزديكي ، من دور باشم.راضي نشو توي شبايي كه قراره « تنزل الملائك‍‍‍ةِ والروح» اتفاق بيفته ، من خواب باشم ،همه باشن و من نباشم. بهم نگو كه سر افطار وقتي همه ي چشما به آسمو ن و همه ي دلا پيش تو هستن ، صداي من به تو نمي رسه.نگو دوست دارم هاي من برات بيرنگ شده.به خودت قسم اين دل همون دله. هموني كه سال پيش اين موقع حضور تو رو در خودش احساس ميكرد.همون دل گناهكاري كه هميشه فقط با تو حرف ميزد. فقط از تو كمك مي گرفت.

آخه من كه از اول هم كسي نبودم. چيزي نبودم.يه ذره ي كوچيك كه توي جهالت خودش دست و پا مي زد و هرگز به اين فكر نميكرد كه دنياي بزرگتر و قشنگ تري ميتونه وجود داشته باشه.هرگز به نور فكر نميكرد تا اينكه تو دستش رو گرفتي و نور رو بهش نشون دادي.حالا كه طعم نور و روشنايي رو چشيده راضي نشو توي تاريكي رهاش كني.

به خودت قسم من به همه ي نداشته هام معترفم و ميدونم كه الطاف تو به ميزان شايستگي من نيست كه به اندازه ي رحمت خودته.آخه مهربون ترينم اگه قرار بود حساب لياقت من بنده در ميون باشه كه كلاهم پس معركه بود.

تو كه با همه ي موجودات ، از تك سلولي ها گرفته تا بزرگترين ستاره ها حرف ميزني ، نگو كه صداي تنهايي منو نميشنوي. اين به آب افتاده رو تنها نذار كه اگه دستشو نگيري چيزي ازش باقي نمي مونه .كه همه ي اميدش به اينه كه براش وسيله ي نجاتي بفرستي حتي اگه يه تخته پاره باشه.

كاش كه باور كني چقدر دلم برات تنگ شده. به اندازه ي همه ي لحظاتي كه به كاراي معمولي مشغول بودم و از تو غافل. حتي اگر اينو باور نكني اما مطمئنم كه ميدوني چقدر بهت احتياج دارم. چقدر بيشتر از هميشه.

نميدونم شايد قصه ي دلگيري تو مربوط باشه به دلگيري من از خودم. همون قضيه ي « مَن عَرَفَ نَفسَهُ عَرَفَ رَبَهُ » آره؟ يعني تو با من قهري چون من با خودم قهرم؟ دلت گرفته چون من خيلي وقته دلم گرفته؟يا براي اينه كه توي تنهايي و ناراحتي به اميد تو دلم آروم نشد؟

به هر حال مهربونم هم تو ميدوني و هم من كه هميشه اميد اول و آخر همه ي ما خودت هستي. چه شاد باشيم و چه غمگين.بيا و يه رحمي به اين دل بيچاره ي من بكن كه هيچوقت طاقت قهر و دوري از تو رو نداره.اينا رو براي تو گفتم چون تو مهربون تريني.

دست اين گمشده رو رها نكن

كه به عشق تو ، تا اينجا اومده

بيا اين باور ناب و بش بده

كه طريق عاشقي رو بلده

الهه

شهريور هشتاد و شش

ششم ماه مبارك رمضان

كنج دنج

نامه اي به تو