كنج دنج

نامه اي به تو

الهه درويشي — Tue, 18 Sep 2007 17:39:00 GMT

«نامه اي به تو»

مهربونم سلام. اين اولين باريه كه برات نامه مي نويسم.آخه من و تو هيچوقت به نامه احتياج نداشتيم. هميشه همه ي مشكلاتمون رو با حرف زدن حل كرديم.حتي گاهي براي درددلمون به حرف زدن هم نيازي نداشتيم . اما حالا يه مدته كه ديگه انگار صداي من به گوش تو نميرسه.

گفتم برات نامه بنويسم و بگم كه چقدر دلم گرفته.شايد دل مهربونت به رحم بياد.ميدونم هر خطايي بوده از جانب من بوده.هميشه همه ي اشتباهات رو من مرتكب مي شم. بهت حق ميدم از دستم دلگير باشي. جواب اون همه محبت و توجه تو رو خوب ندادم.

اين روزا فاصله ي آسمون تا زمين انقدر كوتاهه كه بعضيا حتي ميتونن طراوت و نمناكي آسمون رو با دستشون لمس كنن.

آخ مهربونم راضي نشو توي روزايي كه تو تا اين حد به همه نزديكي ، من دور باشم.راضي نشو توي شبايي كه قراره « تنزل الملائك‍‍‍ةِ والروح» اتفاق بيفته ، من خواب باشم ،همه باشن و من نباشم. بهم نگو كه سر افطار وقتي همه ي چشما به آسمو ن و همه ي دلا پيش تو هستن ، صداي من به تو نمي رسه.نگو دوست دارم هاي من برات بيرنگ شده.به خودت قسم اين دل همون دله. هموني كه سال پيش اين موقع حضور تو رو در خودش احساس ميكرد.همون دل گناهكاري كه هميشه فقط با تو حرف ميزد. فقط از تو كمك مي گرفت.

آخه من كه از اول هم كسي نبودم. چيزي نبودم.يه ذره ي كوچيك كه توي جهالت خودش دست و پا مي زد و هرگز به اين فكر نميكرد كه دنياي بزرگتر و قشنگ تري ميتونه وجود داشته باشه.هرگز به نور فكر نميكرد تا اينكه تو دستش رو گرفتي و نور رو بهش نشون دادي.حالا كه طعم نور و روشنايي رو چشيده راضي نشو توي تاريكي رهاش كني.

به خودت قسم من به همه ي نداشته هام معترفم و ميدونم كه الطاف تو به ميزان شايستگي من نيست كه به اندازه ي رحمت خودته.آخه مهربون ترينم اگه قرار بود حساب لياقت من بنده در ميون باشه كه كلاهم پس معركه بود.

تو كه با همه ي موجودات ، از تك سلولي ها گرفته تا بزرگترين ستاره ها حرف ميزني ، نگو كه صداي تنهايي منو نميشنوي. اين به آب افتاده رو تنها نذار كه اگه دستشو نگيري چيزي ازش باقي نمي مونه .كه همه ي اميدش به اينه كه براش وسيله ي نجاتي بفرستي حتي اگه يه تخته پاره باشه.

كاش كه باور كني چقدر دلم برات تنگ شده. به اندازه ي همه ي لحظاتي كه به كاراي معمولي مشغول بودم و از تو غافل. حتي اگر اينو باور نكني اما مطمئنم كه ميدوني چقدر بهت احتياج دارم. چقدر بيشتر از هميشه.

نميدونم شايد قصه ي دلگيري تو مربوط باشه به دلگيري من از خودم. همون قضيه ي « مَن عَرَفَ نَفسَهُ عَرَفَ رَبَهُ » آره؟ يعني تو با من قهري چون من با خودم قهرم؟ دلت گرفته چون من خيلي وقته دلم گرفته؟يا براي اينه كه توي تنهايي و ناراحتي به اميد تو دلم آروم نشد؟

به هر حال مهربونم هم تو ميدوني و هم من كه هميشه اميد اول و آخر همه ي ما خودت هستي. چه شاد باشيم و چه غمگين.بيا و يه رحمي به اين دل بيچاره ي من بكن كه هيچوقت طاقت قهر و دوري از تو رو نداره.اينا رو براي تو گفتم چون تو مهربون تريني.

دست اين گمشده رو رها نكن

كه به عشق تو ، تا اينجا اومده

بيا اين باور ناب و بش بده

كه طريق عاشقي رو بلده

الهه

شهريور هشتاد و شش

ششم ماه مبارك رمضان

دوستي ها و دوست داشتن ها

الهه درويشي — Sun, 09 Sep 2007 18:57:00 GMT

« دوستي ها و دوست داشتن ها »

بالاخره کنج دنج بعد از يه مدت طولاني (به دليل امتحانات نويسندگان) قراره به روز بشه. بابت اين موضوع از همه ي دوستاني که به ما لطف دارن عذرخواهي ميکنيم.

اين نوشته به احتمال زياد آخرين نوشته ي کنج دنج خواهد بود.ما براي اين کار دلايل زيادي داريم که اوليش گرفتاري خودمونه. ولي از همه مهمتر اينه که دغدغه ي ما مسائل روز اجتماعيه در حاليکه در پارسي بلاگ (و البته وبلاگ هاي ديگه) به اين موضوع اهميتي داده نميشه و اين مسائل همه در حاشيه قرار ميگيره.

وبلاگ نويسي براي ما کنج دنجي ها تجربه ي جالبي بود.روزي که عزم نوشتن کرديم فکر ميکرديم شايد حرفاي تازه تر و گوشهاي شنواتري وجود داشته باشن . فکر کرديم که شايد با گفتن يا بازگويي مسائل کهنه ، حرفهاي تازه اي بگيم و بشنويم اما... .

به هر حال ما با آدمها و عقايد تازه اي آشنا شديم که خالي از لطف نبود.اما چيزي که منو وادار به نوشتن اين مطلب کرد يه موضوع ديگه ست : ارزشها و قيمت ها.

همه ي ما از بچگي بارها اين جمله رو شنيديم که هر چيزي قيمتي داره و براي به دست آوردن و حفظ چيزهاي ارزشمند ، بايد قيمت اونها رو پرداخت.يکي از ارزشمند ترين روابطي که ما در زندگيمون داريم ، دوستيه. يه رابطه ي صميمانه ، باگذشت ، و ارزنده.

مطمئناً همه ي ما دوستاني داريم که خيلي براشون ارزش قائلیم و حاضر نیستیم اونا رو از دست بدیم.ازشون چیز یاد میگیریم و چیزایی هم بهشون یاد میدیم.این یه رابطه ی سودمند دو طرفه ست. باهم دعوا میکنیم ، قهر میکنیم ، آشتی می کنیم و خلاصه رابطه مون در جریانه. اما تا به حال از خودتون پرسیدین که برای دوستی تون چه قیمتی رو پرداختید؟ اصلاً قیمتش رو پرداختید؟

چیزی که شاید خیلی از ما هرگز بهش دقت نمی کنیم اینه که آیا برای دوستمون و دوستیمون چیزی خرج کردیم یا نه؟ ما برای خرید مایحتاج روزانه مون ، قیمتی می پردازیم. حتی برای خرید یه بسته آدامس. اما خیلی وقتا برای مایحتاج روحی خودمون حاضر نیستیم قیمتی بپردازیم. با خودمون فکر میکنیم که روابط روزمره مون خود به خود در جریان هستن و لازم نیست براشون وقت یا انرژی صرف کنیم. مسلماً ما هرگز نمیتونیم روی روابط عاطفی مون قیمت بذاریم.یا ارزش کسانی رو که دوستشون داریم به طور کامل درک کنیم. متأسفانه هرگز برای روح آدمی پیماته ی سنجشی در نظر گرفته نشده. و همین موضوع باعث میشه که ما آدما شکسته شیم و همدیگه رو بشکنیم.

اينكه روي اين موضوع تأكيد خاصي دارم شايد به مطلبي كه در زير مياد مربوط ميشه. وقتي به روابط عجيب و غريبي برخوردم كه اسمش دوستي بود، بيشتر از هميشه به اين موضوع فكر كردم كه تا چه اندازه قدر دوستان خوبم رو دونستم و تازه درك كردم كه چه مفاهيم بزرگ و عميقي در دوستيمون جريان داره.

گاهی اوقات گفتنی ها انقدر زیادن که آدم نمیدونه برای گفتن کدوم رو در اولویت قرار بده. این دقیقاً حالتیه که من الان دارم علاوه بر اینکه یه مطلب بزرگی رو من و مریم در دست داشتیم که قرار بود با همراهی چند نفر از دوستان پیاده کنیم که متأسفانه بنا به دلایلی میسر نشد.پروژه ای بود در مورد رنگ ، نوع و جنس دوستیهایی که امروز در جامعه ی ما رایج و مرسومه. این بخش کوچکی از همون مطلبه که من حیفم میاد ننویسمش.

من در راستای همین موضوع در خیابون با خانمی آشنا شدم که سوژه ی مناسبی به نظر می رسید و خوشبختانه وقتی متقاعد شد که من خبرنگار نیستم ، دعوت قهوه ی منو پذیرفت. آدم عجیبی بود. از راه دوستی کسب درآمد میکرد ولی مثل تصویر ذهنی که من از این تیپ خانمها داشتم نبود. ترکیب اعجاب آوری از خوبی و بدی در وجودش داشت. دروغ نمی گفت ، با اینکه منو نمی شناخت. به خانواده ش عشق می ورزید و حاضر بود برای رفاه اونا تن به هر کاری بده. متولد شصت بود . حدوداً 26 ساله. ولی بیشتر شبیه چهل ساله ها بود. آدم از اینکه باهاش حرف بزنه ، احساس بدی نمی کرد. نگاه خاصی به دوستی داشت. نگاه اقتصاد مآبانه. میگفت دوست میشم ولی دل نمی بندم. توی زندگیش دوستی چند ساله داشت ولی به راحتی گذاشته بود و گذشته بود. وقتی از «امیر» حرف میزد انگار داره از یه رهگذر که یه روزی سر راهش قرار گرفته حرف میزنه. ولی در واقع از کسی صحبت میکرد که پنج سال از زندگیش رو باهاش گذرونده بود. خودش میگفت پنج سال از قشنگترین روزای زندگیش رو با امیر گذرونده. و نحوه ی آشنائیشون چیزی نبود به جز ماشین امیر. همین براش کافی بود. همین که به قول خودش 5 سال پیش طرف یه ماشین آس زیر پاش بوده.و بعد از جدایی از امیر ، آشنایی با آرش و ده ها اسم دیگه که توی ذهنم نمونده.

ازش پرسیدم که آدما رو فقط از روی مارک ماشینشون انتخاب میکنه؟ گفت نه.اول سوار میشه و بعد اگر دید طرف ( به قول خودش) دست به جیبه ، ادامه میده.به همین سادگی. گفتم خب حالا وقتی طرف دست به جیبه چه اتفاقی می افته؟ و اون گفت که مادامی که با هم هستن هزینه ی خورد و خوراک ، پوشاک ، قبض موبایل و همین نیازهای عادی خودش و خونواده ش برطرف میشه. البته خانواده ی فقیری نبودن. اینو از طرز صحبت کردنش هم میشد فهمید.پدرش کارگر پلی اکریل بود و این یعنی اینکه از خیلی از خانواده های آبرومندی که من و شما میشناسیم ، وضعشون بهتر بود. ولی خب ظاهراً به این رویه عادت کرده بودن. جالب ترین قسمت قضیه اینجاست که دوستان چند ماهه یا چند ساله ی این خانم در بدو امر با خانواده آشنا میشن و مثل یک مهمون عزیز مورد استقبال قرار میگیرن. اجازه ی رفت و آمد گاه و بیگاه دارن و مثلاً اگر یه شب بخوان خانم رو به شام دعوت کنن ، خواه ناخواه 4 تا خواهر خانم هم اونا رو همراهی میکنن.و خودش به این میگفت زرنگی. به این موضوع افتخار میکرد که هیچ زن و دختری مثل اون ، تا به حال این ترفند رو بکار نبرده.

توی گفتگوی چند ساعته ای که بین ما انجام گرفت ، گاهی تعجب کردم ، گاهی خجالت کشیدم ، گاهی تأسف خوردم و گاهی از ته دل به شیطنت های کودک پنج ساله ای که در وجودش قایم شده بود ، خندیدم.و اون انقدر ساده و صمیمی بود که انگار سالها بود

می شناختمش. حقیقتی که نمیتونم پنهانش کنم اینه که وقتی سادگی گفتار و رفتارش رو دیدم بیشتر از همیشه به این موضوع رسیدم که مهم نیست آدما چیکاره هستن.مهم اینه که چقدر آدم هستن. درستکار راست گفتار. کی میتونه بگه که اون جایگاهش پیش خدا از ما پائین تره یا بالاتر؟ قصدم از گفتن این حرفا تحسین یا تقبیح اعمال این خانم نیست.فقط میخوام بگم که گوهرهای درونی ما در هر محیطی میتونن رشد کنن.در گلستان و یا در لجن زار.

به هر حال دوستی شاید متنوع ترین رابطه در حوزه ی روابط انسانی محسوب میشه. چون انقدر از نظر جنس و رنگ در این مورد تنوع وجود داره که حرف زدن از همه ی انواعش کار سخت و شاید محالیه.

الهه

شهريور هشتاد و شش

تو یه دختری یا پسر؟

ببینید ماازسالها پیش مدارس رو تفکیک جنسیتی کردیم وازچندسال پیش این کاررو درآمادگی ها هم انجام دادیم، یعنی بچه های کوچک٥یا٦ ساله رو که تااون زمان اهمیتی به جنسیت دوستشون که توی کوچه باهاش بازی میکردند نمی دادند، به یکباره متوجه کردیم که" ببین تو یه پسری (یادختری) نباید با یه دختر(یاپسر) دوست باشی ، باید دریک مدرسه جداگانه درس بخونی،بودن تو با یه آدم از جنس مخالف در یک مکان بسته مشکل شرعی داره ."

همین طور که این بچه ٦ ساله ی ما بزرگ و بزرگتر میشه و به سن نوجوانی می رسه این سوال هم توی ذهنش رشد می کنه و بزرگ می شه که" آخه علت این همه دور نگه داشتن دخترا و پسرااز هم چیه؟ مگه اگه باهم باشیم چی می شه؟" اون می خواد جواب سوالش رو بدونه پس می ره که تجربه ش کنه اما چون هدفش فقط دونستن چرایی سوالشه این رابطه رو درست و اصولی برقرار نمی کنه مخصوصاً که باید اونو ازبقیه و به ویژه والدینش هم مخفی کنه. بنا براین این رابطه به بیراهه های زیادی می ره و خیلی مواقع از قالب یه دوستی عادی خارج می شه. البته این اتفاق درمورد همه نمی افته ولی رایجه.

به نظرمن نوددرصد دوستیهای دخترو پسر توی کشورما پایه ی درستی نداره. اصلاً شاید نشه اسمشو دوستی گذاشت . این یه رابطه ست که خیلی ها فقط می خوان تجربه ش کنن تا جواب سوالهایی که تو ذهنشونه رو پیداکنن . درواقع همدیگه رو به خاطر هم نمی خوان، می خوان ببینن مثلاً با یه غیر همجنس بیرون رفتن چه فرقایی داره؟ یا درددل کردن با اون چه قدر متفاوته؟یا اینکه پارو ازاین هم فراتر می ذارن و دنبال تجربه ی یه رابطه ی جنسی هستن. به نظر من این یه جور موش آزمایشگاهی شدنه. از طرف دیگه بیشتر (شایدم همه )این دوستی ها موقتن ، دو ماه، سه ما ه، یه سال یا پنج سال بالاخره تموم می شه . این درحالیه که دوستیهای واقعی به این زودی و راحتی ازبین نمی رن.

نمی خوام بگم که مخالفم، نه، اتفاقاً کاملاً موافقم ولی نه به این شکلی که توی کشور ما رواج داره.

مريم

چايي ميل دارين؟

الهه درويشي — Wed, 11 Apr 2007 18:04:00 GMT

« چايي ميل دارين؟ »

ــ چايي… .

ــ والا من معده ي خيلي درستي ندارم.نه نوشابه ميتونم بخورم نه چايي.آخه من قبل از انقلاب خيلي فعاليتم زياد بود.دائم توي مبارزه بودم.براي همين هيچوقت نميتونستم سر موقع غذا بخورم.براي همين قبل از اينکه برم زندان واقعاً معده م داغون شد. الان با همه ي اينها خيلي هوس چايي کردم.

ــ اگه ضرر داره من تعارف و اصرار بيخود نکرده باشم؟

ــ نه شما بزرگواريد.آخه ميدونيد من قبلاً به چايي علاقه اي نداشتم.يعني خيلي اهل چايي نبودم.اما از وقتي که فهميدم آقاي (…) به چايي عنايت خاصي دارن ، خوب قضيه برام فرق کرد. يادمه يه بار خدمت آقاي (…) بوديم. ايشون خودشون به بنده گفتن : « چاي خوش عطر هم نعمتيه ها ».براي همين من از اون روز نسبت به چايي يه جور تقيد خاص پيدا کردم.

ــ پس يه چايي براتون بريزم؟

ــ اسباب زحمت شماست. يه وقتي بود که من مسئول ويژه ي اداره ي (…) بودم.اونجا يه مش عباس داشتيم که به از شما نباشه مرد خوبي بود.آبدارچي بود.خيلي هم مؤمن و مقيد بود.بنده خدا يه عنايت خاصي به من داشت.هر وقت ميخواستم نماز بخونم ، بي هوا ميومد و پشت سر من مي ايستاد و به من اقتدا مي کرد.البته من هيچوقت به اين کارش راضي نبودم.يعني ميدونيد چيه؟من اکراه دارم پيشنماز بايستم.از قديم همينطور بودم.يه وقتي ما ميرفتيماز طرف جهاد کمک به کشاورزا.فصل پنبه چيني بود.سر نماز حدود دويست نفر پشت سر من مي ايستادن و نماز ميخوندن.از همون موقع ، من اکراه داشتم که به من اقتدا کنند ،اما خب بعضي وقتا بر حسب وظيفه آدم مجبوره.يعني انجام تکليفه… .

آهان داشت يادم ميرفت . اين مش عباس آبدارچي ما بود توي اداره ي (…).اون موقع من مسئول ويژه بودم.چه کارايي که نکرديم… . بگذريم.از خود تعريف کردن ،شکر خوردن است.من اصولاً عادت ندارم خيلي منم منم بکنم.اما خب يه واقعيتهايي رو نبايد کتمان کرد.

هيچکدوم از مسئولين بعد از من نتونستن حتي به اندازه ي يک سوم من کار کنن.حالا اينها مهم نيست.اين چايي شما ما رو به يه عوالمي برد که… .

ياد مش عباس به خير.هميشه وقتي من ميخواستم افطار کنم ، ميومد توي اتاق و ميگفت: «الان ديگه يه چايي براتون بريزم؟» من با اينکه معده م خراب بود اما بيشتر روزها روزه بودم. دوشنبه ها و پنجشنبه ها که حتماً ،باقي روزا هم اگه ميتونستم روزه ميگرفتم.البته اينا رو کسي نميدونه.شما هم پيش خودتون نگه دارين.

ـــ خدا قبول کنه ايشاالله.اگه روزه هستيد اصرار نکنم.التماس دعا.

ـــ محتاجيم به دعا.راستش رو بخوايد من امروز روزه نيستم.البته ديروز اگه خدا قبول کنه روزه بودم.ولي امروز نتونستم.يعني ديشب براي سحر خواب موندم.البته محض اطلاع عرض ميکنم. من شبها نماز شب ميخونم.عادت دارم.از زماني که جبهه بودم اين کارو ميکردم.ديشب خيلي خسته بودم.وقتي داشتم چهل تا مؤمن رو دعا ميکردم ،اسم حضرتعالي هم در خاطرم بود ، ديدم خيلي خسته ام.

آخه روز قبل خيلي اين طرف و اون طرف رفتم.قول داده بودم براي يه دختر خانمي جهيزيه تهيه کنم.آخه من الان به طور مرتب هر ماه يه جهيزيه آماده ميکنم.البته دوستان خير زيادن.کمک ميکنن محض رضاي خدا.حتي دوست ندارن اسمشون فاش بشه.خود من هم کسي نميدونه. اينا رو که بهتونگفتم پيش خودتون بمونه وگرنه من اصلاً اسم در کردن و ريا کاري و اينها نيستم الحمدلله.

يعني از قديم من دوست نداشتم تظاهر کنم و خدايي نکرده بخوام خودم رو مطرح کنم.الان البته دور ، دور ريا کاريه.همه شدن اهل ريا.هيچ کاري نکردن ولي همچين سر و صدا ميکنن که اگه کسي نشناسدشون فکر ميکنه اينا بودن که کمکاي مردمي رو جمع ميکردن و ميبردن جبهه.گفتن نداره.اينقدر تريلي تريلي جنس از تهران به غرب و جنوب اعزام ميکردم که اسمم همه جا پيچيده بود.اما ما براي کسي اين کارو نکرديم. جنگ که تموم شد ، سرمونو انداختيم پائين و افتاديم دنبال همين کاراي خيريه.اگه ميخواستم به جاي خدا با بنده ي خدا معامله کنم ، الان وزيري ، وکيلي ، معاوني چيزي بودم.اما من از اسم در کردن خوشم نمياد.ميدونيد چيه؟ريا کاري تو خونم نيست.

به نظر من کسي ندونه آدم چيکار ميکنه بهتر از اينه که همه آدم رو شناسن.اجر آدم ضايع ميشه.جان هر کي دوست داريد اينايي که گفتم و پيش خودتون نگه دارين… . داشتم چي ميگفتم؟آهان ديروز خيلي اينور و اونور رفتم خسته شدم.براي همين سحر خوابم رفت.حتي نزديک بود که نماز صبحم هم قضا بشه.که پسرم که زنده باشه ايشاالله ،خيلی پسر مؤمن و با خدائيه.اون زودتر بلند شد و صدامون کرد.

ـــ چايی رو چيکار کنم؟ بريزم؟به خدا هفت قل شد.

ـــ چرا اينقدر تو زحمت افتادی.بيا بشين دو کلام اختلاط کنيم.چايی هم حالا ميخوريم.

از شنيدن اين حرفا چه حسی بهتون دست ميده؟چند تا از اين حاج آقا ها ميشناسيد؟

الهه

زيبا مثل سادگي هفت سين

الهه درويشي — Mon, 19 Mar 2007 17:15:00 GMT

« زيبا مثل سادگي هفت سين »

اين روزا همه ي مردم در هول و هراس رسيدن عيد هستن.خيابونا شلوغ و پر از همهمه ست.مردم مثل اينکه گمشده اي داشته باشن ،دائم اينور و اونور ميرن.

دست فروشاي کنار خيابون با صداي بلند بازار گرمي ميکنن و سرشون حسابي شلوغه.مغازه ها هم که ديگه هيچي .براي وارد شدن بهشون بايد توي صف بايستي.انگار با وجود فشار تورم باز هم مردم دوست دارن توي روز نو لباساي نو بپوشن.

اين تصوير ، تصوير جديدي نيست.همه تون اين روزا اين تصاوير رو مي بينيد. تازه سالهاي قبل هم اين تصاوير رو زياد ديديد.من هم زياد ديدم.اما امسال براي اولين بار يه تصوير جديد ديدم.يه تصوير ناب و دست يافتني.

امسال براي اولين بار روز پنجشنبه ي آخر سال به ديدار اهل قبور رفتم.اونجا هم خيلي شلوغ بود.توي قطعات مملو از جمعيت بود. و من با دقت بهشون نگاه مي کردم.

اينا همون آدما بودن.همونايي که هر روز توي خيابون مي بينمشون يا توي صف عابر بانک باهاشون همکلام ميشم و دقيقه اي بعد مثل غريبه ها ازشون جدا ميشم.اونا دنبال کار خودشون ميرن و من هم دنبال کار خودم.

وقتي توي خيابون از کنارشون رد ميشم ،يا گاهي براي هدف مشترکي در کنارشون توي صف مي ايستم ،اونا برام غريبه ان. خيلي غريبه.اونقدر که گاهي ازشون مي ترسم. گاهي فکر میکنم از جنس اونا نیستم.

اما اون روز ، توی قبرستون ،میون آدمای شلوغی که حالا خاموش شدن،و میون کسانیکه هنوز یادشون نرفته عزیزی اینجا دارن، اصلاً احساس غریبی نمیکردم. با اینکه نه عزیزی رو داشتم که بهش سر بزنم و نه قبری بود که روش گریه کنم.

اینا همون آدما بودن.همونایی که برای رسیدن نوروز در تکاپو هستن.اما اون روز و اونجا ، انگار زمان از حرکت ایستاده بود.انگار هیچکس برای برگشتن به خونه عجله نداشت.دیگه اینجا هیچ دستفروشی آرامش کوچه ها رو به هم نمیزد.هر کس آرام گوشه ای نشسته بود و به سنگ قبری نگاه میکرد ،یا سنگ رو با آب می شست، یا چیزی برای شادی روح درگذشته ش خیرات میکرد.

اونجا مردم با هم خیلی مهربون بودن.اونروز نگاه ها با هم حرف میزدن.مردم محبت و لطفشون رو با فاتحه خوندن برای عزیز درگذشته ی همدیگه نشون میدادن.

این مردم رو من میشناختم.دوستشون داشتم.از هم فرار نمیکردن.برای هم وقت داشتن.بدون اینکه با عجله از کنار هم رد بشن ، به هم لبخند میزدن.

محیط اونجا ساده بود و بی ریا. آرامش در فضا موج میزد.شاید تازه فهمیدم که چرا به مرگ میگن خواب توأم با آرامش.

اما زیباترین خاطره ی من وقتی بود که به قطعه ی شهدا رفتم.اونجا خلوت و ساکت بود.فضای اونجا حال و هوای خاصی داشت.یه حس عجیب داشتم.انگار همه ی این شهدا رو میشناختم.چشماشون توی عکس حالت عجیبی داشت.انگار با آدم حرف میزدن.انگار بهت میگفتن که تو رو میشناسن و حس میکنن.کنج دنج اونجا بود.

شهر کوچیک ما شهدای زیادی نداشت.اونقدر بودن که من وقت کردم روی سنگ همه رو بخونم و براشون فاتحه بفرستم.توی اون قطعه فقط دو تا شهید گمنام بود و خدا میدونه که زیباترین تصویر اسفند برای من این بود که دیدم خیلی از شهدایی که اسم داشتن ، روی قبرشون چیزی نبود ولی روی قبر شهدای گمنام پر بود از گل و سبزه ، شمع و عطر خوش گلاب.

وقتی به خودم اومدم آفتاب هم غروب کرده بود. دو ساعتی میشد که اونجا نشسته بودم.و دل کندن از اون فضای آروم و روحانی برام سخت بود.باید دوباره پرت میشدم به شلوغی.باید برمیگشتم به همهمه.به زندگی.به جایی که آدما با سرعت و بی اعتنا از کنار هم رد میشن.قبرستون دیگه خیلی خلوت شده بود و زنده ها به زندگی برگشته بودن و مرده ها رو به حال خودشون گذاشته بودن.

موقع رفتن فقط یه آرزو داشتم.اینکه وقتی بین زنده ها برگشتم ،اونجا رو فراموش نکنم.خوابگاه ابدیم رو.

الهه (بیست و چهارم اسفند هشتاد و پنج)

به رعايت حقوق نتوان رسيد مگر به حراست قلوب

الهه درويشي — Sun, 04 Mar 2007 09:51:00 GMT

به رعايت حقوق نتوان رسيد مگربه حراست قلوب

امروز روز انتخاب واحد بود . بچه هاي دانشجو مي دونن که روز انتخاب واحد يعني اينکه شاداب و پرانرژي مي ري و جسد برمي گردي ! حالا اگه پرداخت شهريه هم جزو اين پروسه باشه که قوز بالاقوز مي شه. خلاصه اينکه امروز بعد از انجام تاييديه هاي لازم واسه پرداخت شهريه راهي بانک موردنظر شديم . تنها صف کيلومتري رو ديديم و بدون هيچ سوالي ايستاديم ته صف.ساعت دقيقاً 10 بود.

ساعت 11:36 : حالا تقريباً 2-3 متري بيشترنمونده البته بايد کسايي رو که نوبت گرفتن و نشستن روهم حساب کنيم، تقريباً 9-10 نفر مونده، واي تا ساعت 12 که اينجاييم. توي همين فکرا بودم که يکي زدروي شونه ام برگشتم ديدم که يه خانومه ست که داره مي گه:" بچه هام مريضن توخونه، خانوم توروخدا اين قبض من رو هم پرداخت کن." يه نگاه به اين خانوم کردم يه نگاه به صف طويل پشت سرم، باخودم گفتم که من چطور مي تونم اين يک ساعت ونيمي که توي صف ايستادم و به خاطرش کف پاهام داره زق زق مي کنه رو ناديده بگيرم(همون حق النفس) و اين خانوم تازه از راه رسيده بدون اينکه براش مهم باشه بياد و چنددقيقه اي کارش روانجام بده . گفتم:" نه خانوم من ازتون نمي گيرم. اين همه آدم يک ساعت ونيمه که توي صفن." گفت:"من عجله دارم بايد برم." گفتم:" خب ماهم عجله داريم." بعدش هم يه چيزايي زيرلبي گفت که نفهميدم ورفت.

ساعت 11:47 : حالا فقط 5 نفرديگه جلوي من هستن و من توي اين فکر که اي کاش اين صف لعنتي زودتر به من مي رسيد. يهويي يه خانوم روکنارم ديدم که داره مي گه:" خانوم توروخدااين قبض منو پرداخت کنيد، من از صبح تاحالا توي اون يکي صف ايستاده بودم تازه اونجا کارم تموم شده ، اينجا ديگه نمي تونم بايستم توي صف، اين آقاي کارمندهم قبول نکرد که قبضم روبگيره !!." من اين باربا خودم فکرکردم که اين خانوم که اين قدرزيبا حجابش رورعايت کرده ، چطور قبل ازدادن اين پيشنهاد بيشرمانه يه لحظه هم به اين فکرنکرد که حقوق ديگران روهم بايد به همين زيبايي رعايت کنه؟ اصلاً فلسفه صف گرفتن اينه که تعداد زيادي آدم براي انجام کارشون به جايي مراجعه مي کنن حالابراي اينکه کارشون به ترتيب زمان وبانظم پيش بره بايد تابع يه قانون باشن واين قانونه که حکم مي کنه.درسته که سختي هايي هم داره ولي اين سختي ها مال همه ست ، هيچ بهانه اي موجب مستثني شدن ازاين قانون نمي شه. (البته گذشتن اين افکارازذهنم زياد طول نکشيد) گفتم:"نه خانوم من نمي گيرم ، بااين کار حق خودم و ديگران ضايع مي شه، بريد ته صف." اين خانوم حرف گوش کن !! هم با کلي غرولند تشريف بردجلو و به يه نفرديگه روزد و اين بار موفق و پيروز ، کارش انجام شد. موقع رفتن برگشت به من گفت:" حالا چيزيت شد؟" و من هنوز درفکر که اين محجبه بودن چه قدر پوچ و توخاليه وقتي که بار سنگين حق الناس ،روي شونه هامون جاخوش کرده.

آخه مگه نه اينکه خداگفته که توي روزقيامت از حق الله و حق النفس مي گذره ولي از حق الناس نه؟ توي قرن بيست ويک ماايراني ها که از قضا مسلمون هم هستيم هنوز فرهنگ صف گرفتن نداريم، ما قرآن مي خونيم ولي چه قدر بهش عمل می کنیم؟

مريم

اپیزود دوم: الهه ، يه روز شنبه، شلوغترین شعبه ی بانک ملی

فکر میکنم بیشتر از نیم ساعت بود که توی صف بانک ایستاده بودم.پشت سرم هم تعداد زیادی ایستاده بودن که شاید تا ساعت دو باید منتظر میموندن.یه خانم که پشت سرم بود و سنش شاید از مامانم هم بیشتر بود ، دائم غر میزد و به معنی واقعی اعصاب همه رو به هم ریخته بود.من نمیدونم آخه توی صف ایستادن هم غر زدن داره؟بگذریم.

همون موقع یه خانم جوون که نوزاد کوچیکش توی بغلش خواب بود اومد کنار من و بهم گفت:ببخشید خانم من قبل از شما بودم و تا حالا روی صندلی نشسته بودم اگه میشه اجازه بدید جلوی شما بایستم.

همین موقع اون خانم پر صر و صدا دادش دراومد که:نه هرکس نوبتشه باید توی صف بایسته اصلاً تو کجا بودی که ما ندیدیمت؟مگه ما بیکاریم که یه ساعته توی صف ایستادیم و ........... .

جالبترین نکته ی قضیه اینجاست که همون خانم پر سروصدا خارج از صف و کمی جلوتر از نوبت خودش ایستاده بود و فکر میکرد در اثر گذشت زمان دیگران یادشون میره که سر جاش نیست.

همین موقع من به طرف خانمی که بچه داشت برگشتم و گفتم :خانم شما لازم نیست اینجا بایستید بفرمائید بشینید من قبضتون رو پرداخت میکنم.

فکر میکنید چی شد؟خانم پر سروصدا دادش رفت هوا.من نمیخواستم جوابش رو بدم.برای همین توی تمام مدت که سر و صدا میکرد چیزی بهش نگفتم.تا اینکه شنیدم چیزی راجع به فرهنگ توی صف ایستادن گفت.خیلی زورم اومد.آخه داشت خطاب به من این حرفا رو میزد.

برگشتم و خیلی آروم بهش گفتم:خانم راجع به چیزی نظر بدید که حداقل خودتون بدونید چیه.و برگشتم .خانمه با دست زد روی شونه ی من و گفت:چی گفتی؟برگشتم گفتم خانم مؤدب باشید دستتون هم بکشید.گفت :نه دوباره بگو چی گفتی؟

من هم گفتم خانم فرهنگ یعنی اینکه شما باید سر جای خودتون بایستید نه خارج از صف و نه جلوتر از جای خودتون.فرهنگ یعنی اینکه دیگران هم که توی صف ایستادن مثل شما خسته ان پس دلیلی نداره به سر و صدای شما هم گوش بدن.یعنی اینکه شما به اون خانمی که بچه ش توی بغلش خوابه اجازه بدین کارش رو انجام بده و بره.این فقط باعث میشه یه دقیقه کار شما عقب بیفته.بعد هم رو به تمام کسانی که پشت سر من بودن گفتم هرکس خیلی از این کار من زورش اومده میتونه قبل از من کارش رو انجام بده.

جمعیت ساکت شدن و دیگه چیزی نگفتن.اون خانمه هم ساکت شد.

این نظر منه.من در این مورد با مریم مخالفم.به نظر من هم کسیکه هیچ مشکلی نداره باید توی صف بایسته ولی من فرهنگ رو در این میبینم که اگر کسی مشکلی داشت ما به اندازه ی لحظه ای ، دقیقه ای از خودمون بگذریم و این گذشتن رو ضایع کردن حق النفس نمیدونم. هر قانونی تبصره و استثنا داره.و به نظر من همین استثناهاست که ما رو به اصل آدمیت باید برسونه.شما چی فکر میکنید؟

سر شمشير عدالت لب تيغ

الهه درويشي — Wed, 24 Jan 2007 18:31:00 GMT

من اين شعر بسيار زيبا رو که بي مناسبت با ايام سوگواري سالار شهيدان نيست ،در جايي خوندم و حيفم اومد که توي وبلاگ ننويسمش. شاعر اين شعر آقاي حمزه حسني هستن.

« سر شمشير عدالت لب تيغ »

من حسيني هستم

دينم اما جايي ، در پس حادثه اي گم شده است

همه فکرم اين است ،که به هر مجلس او

اشک ماتم ريزم،در پي دسته عزايش بدوم

و چرا راه به کويش نبرم؟

سر هر مجلس وعظ ،بنده حاضر بودم

همه جا نقل همين بود:حسين تنها بود

و همه اهل و عيالش تشنه

وسخن خالي از اين بود: (چرا؟)

که چرا تنها بود؟ و پي لشکر او هيچ نبود؟

واعظي بر منبر ،از کتابي مي خواند:

قال صادق: (که به هر اشک هزاران فرج است

و به هر گريه هزاران پاداش

پس همه گريه کنيد) که همين ما را بس

من ز خود پرسيدم :شاه تشنه ز چه رو تنها بود؟

و چرا در عقب لشکر او هيچ نبود؟

و به خود ميگفتم ، که اگر من بودم

اين چنين ميکردم ،آن چنان مي کردم

و شبي رفت به پايم سوزن ،همه ي اهل محل فهميدند

من کتابي خواندم:

( ظهر عاشورا کسي

سينه از بهر حسين بن علي کرد سپر

تا در آن بحبوحه ي جنگ نمازي خواند

سيزده تير زدند ، و سپر تا دم آخر حتي آخ نگفت)

شرم کردم که نماز سحرم را خورشيد

از پس شيشه همان روز تماشا ميکرد........

شعر من در عقب قافيه اي گم شده است

من خودم فهميدم ،که امامم تنهاست

آن علي هست ولي ،غايب از ديده ي ماست

آنقدر عرضه نداريم که ما...........

بگذريم،

گفته بودم که مسيحا برخيز و نقاب از سر و صورت بر کش

بين که چون است دل و جرأت ما

حال من ميگويم:

( يا محمد به خدا ، نيست کسي در عقب لشکر ما

پس دعا کن ما را)

الهه